استفاده از CAD CAM در دندانپزشکی

طراحی به کمک کامپیوتر (CAD) و ساخت به کمک کامپیوتر (CAM) در 25 سال گذشته به بخش محبوب دندانپزشکی تبدیل شده است. این فناوری که هم در لابراتوار دندانپزشکی و هم در مطب دندانپزشکی استفاده می‌شود، می‌تواند برای اینله‌ها، انله‌ها، روکش‌ها، روکش‌ها، پروتزهای جزئی ثابت، اباتمنت ایمپلنت و حتی بازسازی کامل دهان به کار رود. این مقاله تاریخچه CAD/CAM در دندانپزشکی را مورد بحث قرار می دهد و یک نمای کلی از نحوه عملکرد آن ارائه می دهد. همچنین اطلاعاتی در مورد مزایا و معایب ارائه می‌کند، محصولات اصلی موجود را توصیف می‌کند، نحوه استفاده از فناوری جدید را در عمل شما مورد بحث قرار می‌دهد، و به برنامه‌های کاربردی آینده می‌پردازد.

تاریخچه CAD/CAM دندانپزشکی

طراحی و ساخت به کمک کامپیوتر در دهه 1960 برای استفاده در صنایع هواپیما و خودرو توسعه یافت و یک دهه بعد برای اولین بار در دندانپزشکی به کار رفت.

برخی از مهم ترین چهره های توسعه CAD/CAM دندانپزشکی دکتر فرانسوا دورت از فرانسه، ورنر مورمان از سوئیس، دیان رکوف از ایالات متحده و متس اندرسون از سوئد هستند.

دکتر دورت اولین کسی بود که در سال 1971 یک دستگاه CAD/CAM دندانپزشکی ساخت و روکش هایی را بر اساس قالب اپتیکی دندان پایه و با استفاده از یک ماشین فرز کنترل شده عددی ساخت. او اولین ترمیم CAD/CAM دندان را در سال 1983 تولید کرد. سیستم خود را در کنگره بین المللی انجمن دندانپزشکی فرانسه در نوامبر 1985 با ایجاد یک ترمیم تاج خلفی برای همسرش در کمتر از یک ساعت نشان داد. دکتر دورت بعداً سیستم سوفا را توسعه داد.

دکتر مورمن توسعه دهنده اولین سیستم تجاری CAD/CAM بود. او با دکتر مارکو برندستینی، مهندس برق، مشورت کرد که ایده استفاده از اپتیک برای اسکن دندان ها را مطرح کرد. تا سال 1985، این تیم اولین کاشی روی صندلی را با استفاده از ترکیبی از اسکنر نوری و دستگاه فرز انجام داد. آنها این دستگاه را CEREC نامیدند که مخفف بازسازی سرامیک به کمک کامپیوتر است.

دکتر Rekow در اواسط-1980 با همکارانش در دانشگاه مینه سوتا روی یک سیستم CAD/CAM دندانپزشکی کار کرد. این سیستم برای جمع‌آوری داده‌ها با استفاده از عکس‌ها و یک اسکنر با وضوح بالا و برای آسیاب کردن ترمیم‌ها با استفاده از یک 5-ماشین محور طراحی شده است.

تکنولوژی اولیه امکان ایجاد خاتم، روکش، روکش و روکش را فراهم می کرد. اخیراً، سیستم‌های CAD/CAM قادر به ارائه پروتزهای جزئی ثابت و اباتمنت ایمپلنت شده‌اند.

یکی دیگر از کاربردهای CAD/CAM در ارتودنسی است. سیستم های CAD/CAM به طور فزاینده ای در مطب های دندانپزشکی محبوب می شوند.

نمای کلی CAD/CAM

به طور خلاصه، سیستم‌های CAD/CAM دندانپزشکی در مطب از یک اسکنر دستی، یک گاری که یک کامپیوتر شخصی همراه با یک نمایشگر و یک ماشین فرز را در خود جای داده است، تشکیل شده‌اند.

سر اسکنر به صورت داخل دهانی بالای آماده سازی دندان قرار می گیرد و داده های حاصل به صورت تصاویر 2-بعدی (2-D) یا 3-بعدی (3-D) روی مانیتور ظاهر می شوند. کار طراحی روی مانیتور انجام می شود و دستورالعمل ها برای فرز به یک ماشین پردازش به کمک کامپیوتر ارسال می شود.

ترمیم ها از بلوک های پیش ساخته چینی آسیاب می شوند. گزینه ها شامل مواد دی سیلیکات فلدسپاتیک، لوسیت یا لیتیوم و همچنین بلوک های کامپوزیت است. پس از بررسی و تایید ترمیم، با استفاده از تکنیک‌های باندینگ مرسوم، جلا داده می‌شود.

به نظر می رسد نتایج حاصل از ماشین های فرز در دفتر به خوبی نتایج حاصل از ماشین های فرز آزمایشگاهی باشد.

مزایا و معایب CAD/CAM

استفاده از تکنولوژی CAD/CAM برای ترمیم دندان مزایای بی شماری نسبت به تکنیک های سنتی دارد. این مزایا شامل سرعت، سهولت استفاده و کیفیت است.

اسکن‌های دیجیتال این پتانسیل را دارند که سریع‌تر و آسان‌تر از قالب‌گیری‌های معمولی باشند، زیرا گچ‌گیری، واکس‌آپ، سرمایه‌گذاری، ریخته‌گری و شلیک حذف می‌شوند. به گزارش سیرونا، قالب‌گیری نیمه‌قوس با جدیدترین نسخه CEREC 40 ثانیه و قالب‌گیری تمام قوس 2 دقیقه طول می‌کشد.

CAD/CAM همچنین طراحی و ساخت را سریعتر می کند. یک تاج کامل کانتور فقط 6 دقیقه طول می کشد تا آسیاب شود.

وجود یک دستگاه فرز در محل به این معنی است که بیماران می توانند در همان روزی که مراجعه می کنند، ترمیم دائمی خود را بدون گرفتن نوبت دوم دریافت کنند. بیماران دیگر نیازی به ترمیم های موقت ندارند، که ساخت و جاسازی آنها به زمان نیاز دارد. در صورت نیاز به داروهای بیهوشی، فقط باید یک بار تزریق شوند.

کیفیت ترمیم های CAD/CAM بسیار بالا است زیرا اندازه گیری ها و ساخت بسیار دقیق هستند. در مطالعه 117 نفر توسط هنکل، هر آزمودنی 2 تاج ساخته شد. یک تاج بر اساس قالب های فیزیکی با استفاده از سینی های استاندارد و مواد قالب گیری و دیگری بر اساس قالب های الکترونیکی ساخته شد. دندانپزشکان بدون اینکه بدانند کدام کدام است، 68 درصد مواقع تاج را بر اساس برداشت الکترونیکی انتخاب می کردند.

شاید این تفاوت در محصول نهایی، با توجه به تنوع گسترده در کیفیت برداشت های سنتی، تعجب آور نباشد. کریستنسن در مقاله‌ای در سال 2005 اظهار داشت که برداشت‌هایی را دیده است که به آزمایشگاه‌ها فرستاده شده‌اند که در آنها بیش از 50 درصد حاشیه‌های آماده‌سازی قابل تشخیص نیست. قالب های سنتی از مشکلاتی مانند حباب ها و پارگی ها در ماده قالب گیری، طناب ها یا سایر مواد زائد جاسازی شده در ماده قالب گیری و دندان های از دست رفته رنج می برند.

ترمیم‌های CAD/CAM ظاهری طبیعی دارند زیرا بلوک‌های سرامیکی دارای کیفیت شفافی هستند که مینای دندان را شبیه‌سازی می‌کند و در طیف وسیعی از سایه‌ها در دسترس هستند. سرامیک به خوبی در دهان ساییده می شود، حتی زمانی که برای دندان های خلفی استفاده می شود. از آنجایی که نسبت به رزین های مرسوم و هیبریدی خلفی ساینده تر نیست، کمترین سایش را به دندان های مقابل وارد می کند.

در نهایت، کیفیت ثابت است زیرا بلوک های سرامیکی پیش ساخته عاری از عیوب داخلی هستند و برنامه کامپیوتری برای تولید اشکالی طراحی شده است که در برابر سایش مقاوم هستند.

صرفه جویی در زمان و نیروی کار پتانسیل کاهش هزینه ها را دارد، و وعده ترمیم های سریعتر و با کیفیت بالا باید برای بیماران جذاب باشد و بیماران نیز از نیاز به برداشت های تهوع آور اجتناب می کنند.

مزیت دیگر این است که تمام اسکن ها را می توان در رایانه ذخیره کرد. در حالی که مدل‌های سنگ استاندارد فضا را اشغال می‌کنند و در صورت نگهداری نادرست می‌توانند تراشه یا شکسته شوند.

با این حال، سیستم های CAD/CAM دارای معایبی هستند. هزینه اولیه تجهیزات و نرم افزار بالا است و پزشک باید زمان و هزینه خود را صرف آموزش کند. دندان‌پزشکان بدون حجم کافی از ترمیم‌ها، برای به ثمر رساندن سرمایه‌گذاری خود با مشکل مواجه خواهند شد.

درست مانند قالب گیری های معمولی، در گرفتن اسکن اپتیکال، دندانپزشک نیاز به ثبت دقیق دندانی که نیاز به ترمیم دارد، دارد. اسکن باید بر خط پایان تأکید کند و دندان‌های اطراف و انسداد را دقیقاً کپی کند. اسکن دیجیتال به همان نوع مدیریت بافت نرم، جمع شدن، کنترل رطوبت و هموستاز نیاز دارد که برای قالب گیری های معمولی بسیار مهم است.

به دلیل نیاز به چند مرحله، سیستم‌های قالب دیجیتال ممکن است در زمان صرفه‌جویی نکنند، زیرا در حال حاضر از آنها استفاده می‌شود. به عنوان مثال، دندانپزشکانی که از اسکنرهای خاصی استفاده می کنند، ابتدا باید تصاویر را برای یک فرآیند پاکسازی ارسال کنند که پس از آن توسط تکنسین دندانپزشکی، حاشیه ها تنظیم می شود. تصاویر بعدی برای بررسی به آزمایشگاه دندانپزشکی پزشک و سپس برای فرز مدل برمی گردند. در نهایت، مدل ها و قالب ها برای ساخت ترمیم به آزمایشگاه دندانپزشکی بالینی فرستاده می شوند.